در مورد پايگاه داده‌ها چقدر مي‌دونيد ؟

قبل از به وجود اومدن پايگاه داده‌ها يا همون بانك اطلاعاتي به اين شكلي كه ما امروز ميشناسيم سيستم‌هايي به نام File Base وجود داشتند . اين سيستم از اجزاي مختلف زير تشكيل مي‌شدند :

1- Data Entry : براي ذخيره‌ي اطلاعات در فرم‌هاي اطلاعاتي . مثلاٌ ذخيره‌ي اطلاعات كارمندان يك سازمان اعم از نام ، نام‌خانوادگي ، شماره‌ي پرسنلي و ...

2- Form & Reports : براي ايجاد فرم‌هايي با قابليت چاپ و غير قابل تغيير .

3- File Handling Routine : تابعي براي انجام عمليات فايلينگ . مثلاٌ جستجوي اطلاعات مربوط به يك شماره‌ي پرسنلي .

4- File Descriptor : ساختاري كه اطلاعات را به فرم‌ها منتقل ميكرد .

5- User Interface : فرم‌ها و برنامه‌هايي كه كاربر از طريق آن‌ها با برنامه ارتباط برقرار مي‌كند .

ولي اين نوع سيستم‌ها مشكلاتي داشتند :

اولين مشكل آن‌ها اين بود كه نمي‌توانستيم از يك سيستم براي انجام تمام عمليات مورد نياز استفاده كنيم . مثلاٌ يك شركت را در نظر بگيريد كه دو عمليات خريد و فروش در آن انجام ميشود . در اين صورت بايد دو سيستم جداگانه براي انجام هر عمليات داشته باشيم و مسلماٌ اين كار مستلزم اختصاص هزينه‌ي مازاد بر بودجه‌ي شركت خواهد بود و مقرون به صرفه نيست .

دومين مشكل سيستم‌هاي بر مبناي فايل اين بود كه در اين سيستم‌ها با تكرار داده‌ها مواجه ميشديم كه تكرار داده‌ها خود باعث مشكلاتي چون هدر رفتن فضا و حافظه و به خطر افتادن همنوايي يا همان سازگاري و اصطلاحاٌ consistency ميشود . علاوه بر اين ميدانيم كه تكرار داده‌ها كاري بيهوده و عبث است . (consistency مي‌گويد : در صورت وجود يك قلم اطلاعاتي كه در بيش از يك مكان از حافظه‌ي سيستم ذخيره شده است ، مقدار اين قلم اطلاعاتي در همه جا بايد برابر و يكسان باشد) . احتمال خدشه‌دار شدن و به خطر افتادن consistency را Redundancy گويند . پس وجود Redundancy ، همنوايي يا همان Consistency را به خطر مي‌اندازد .

سومين مشكل اين بود كه فايل‌هاي ساخته شده توسط يك برنامه قابليت اجرا با برنامه‌هاي ديگر را نداشتند واين مسأله ما را شديداٌ به برنامه‌نويس وابسته مي‌كرد و اگر روزي مشكلي براي برنامه‌ي پياده شده روي سيستم پيش مي‌آمد بايد برنامه‌نويس سيستم برنامه‌اي بنام ONE-OFF (برنامه‌اي است كه توسط برنامه‌نويس سيستم نوشته ميشود و فقط يكبار قابليت اجرا دارد و به نوعي سيستم را تعمير مي‌كند) طراحي كرده ، كه هزينه‌ي گزافي را بر دوش صاحبان شركت‌ها و سازمان‌ها مي‌گذارد .

چهارمين مشكل اين بود كه در اين سيستم‌ها داده‌ها و برنامه‌ها با هم عجين ميشدند (به قول خودم گفتني : همه چي باهم قروقاطي ميشد) .

پنجمين مشكل اين بود كه در اين نوع سيستم‌ها تعداد گزارشات ثابت بود و مثلاٌ اگر كاربري بخواهد گزارش مورد نظرش در سيستم تغيير كند ، سيستم اين اجازه را به او نمي‌دهد . (چرا هم نداره ! چون اين شكلي طراحي شده بودن) .

با رفع اين نواقص مجموعه‌اي از داده‌ها بصورت اشتراكي ، بنام Data Base ساخته شد . كه الان خستم ، ان‌شاءا... و اگه جناب عزرائيل مهلت زندگي بده تو پست‌هاي بعدي براتون در موردش توضيح ميدم .

سلام . بعد از يه تأخير طولاني دوباره مي‌نويسم ...

بخاطر استقبال كمي كه از آموزش برنامه‌نويسي به زبان ++C شد ، تصميم گرفتم كه نوشتن مطالب زنجيره‌اي رو متوقف كنم و مطالبي غير از برنامه‌نويسي ++C هم بنويسم . بنابراين از اين به بعد هر مطلب علمي به درد بخوري رو توي اين وب خواهيد ديد . اگه دوست داشتين بخونين ، اگه نه شما رو به خير و ما رو به سلامت ...

در هر حال هدف من اينه كه كساني كه وارد اين وب ميشن ، وقتي صفحه رو مي‌بندن به معلوماتشون اضافه شده باشه . در ضمن سعي ميكنم برنامه‌نويسي ++C رو هم ادامه بدم ، البته سعي ميكنم ... و اگه كسي تمايل نشون بده ...